मग प्रेम असतं तरी नेमकं कसं?

तिच्या उताराने मी आज थोडा अचंबित झालो आहे… मला तू प्रेमात पाडलंस. किंवा कदाचित मीच नकळत प्रेमात पडलो. मैत्री तुटेल या भीतीपोटी मी तुझ्या प्रत्येक “हो”मध्ये माझं “हो” मिसळत गेलो. स्वतःच्या भावना दडवत, फक्त तू जवळ राहावी म्हणून. मग मी चुकीचा होतो का? हे प्रेम होतं का, की नकळत लादलेली अपेक्षा? तिला मी फक्त मित्र वाटत होतो, आणि मी मात्र तिच्यावर मनातून एकतर्फी प्रेम करत होतो. माझं एकतर्फी प्रेम करणं चुकीचं होतं का? की ते व्यक्त करताना मी तिला घाबरवलं? घाबरून दिलेलं उत्तर प्रेमाचा स्वीकार असतो का? की तो क्षण असतो, जिथं समोरच्याला “नाही” म्हणायचीही भीती वाटते? हे प्रेम कसले, ज्यात हक्क गाजवण्याची छाया असते? समोरच्याच्या भावना न समजून घेता आपल्याला हव्या त्या भावना तिच्यावर लादणं— यालाच प्रेम म्हणायचं का? आणि सगळ्यात कठीण प्रश्न… या सगळ्यात मी मैत्रीची अवहेलना तर नाही केली? आज मी उत्तर शोधत नाही. फक्त स्वतःलाच प्रामाणिक प्रश्न विचारतोय. कदाचित हीच खऱ्या प्रेमाची सुरुवात असावी— जिथं आपण आधी स्वतःच्या चुका मान्य करतो. मला अजून कळलेलं नाही. कदाचित म्हणूनच ते प्रेम असावं. प्रेम म्हणजे कुणाला आपल्यासारखं करणे नाही, तर जसा आहे तसा स्वीकारणे असावं. आपल्या भावनांची जड ओझी समोरच्यावर ठेवणं नव्हे. आजची ती बोलते आहे कालचे विचार मनातून. आणि मी ऐकतोय— पहिल्यांदाच खरं ऐकतोय. प्रेम कदाचित तिथे सुरू होतं जिथं आपण उत्तर देण्याआधी समजून घ्यायला थांबतो. हक्क मांडण्याआधी समोरच्याला मोकळं श्वास घ्यायला देतो. ते “हो” मध्ये नसतं, ते “नाही” स्वीकारण्यात असतं. ते जवळ येण्यात नसतं, ते अंतर जपण्यातही असतं. मला अजून प्रेम कळलेलं नाही. पण आज इतकं नक्की कळलं— प्रेम गोंधळ घालत नाही, प्रेम घाबरवत नाही. आणि जर कधी ते कळलं, तर ते शब्दांत नाही, तर शांततेत उमजेल. प्रेम नेमकं कधी उमगतं? आज तिच्या शब्दांत गोंधळ नाही. आहे ती स्पष्टता, जी ऐकताना दुखते, पण आत कुठेतरी शांतही करते. कारण आज ती बोलते आहे आणि मी तिला थांबवत नाही. तिच्या प्रत्येक वाक्याला माझ्या अपेक्षांचा अर्थ लावत नाही. पूर्वी मी तिच्या शब्दांत माझं भविष्य शोधायचो. आज मात्र मी तिच्या शब्दांत तिचीच बाजू ऐकतोय. कदाचित इथूनच प्रेम समजायला लागतं— जिथं आपण स्वतःचं बरोबरपण सोडतो आणि समोरच्याचं खरं ऐकतो. प्रेम म्हणजे जिंकणं नाही. ते समजून घेणं आहे. कुणाला आपल्या भावनांची कैद करून जवळ ठेवणं नाही, तर मोकळं सोडण्याचं धैर्य आहे. आज मला उमगतंय— जर ती माझ्या आयुष्यात फक्त मैत्री म्हणूनच यायची असेल, तर ती मैत्रीही माझ्या प्रेमापेक्षा कमी मौल्यवान नाही. कारण प्रेम हक्क मागत नाही, ते जागा देते. ते आवाज वाढवत नाही, ते शांततेतही टिकतं. आज मी तिला गमावत नाहीये. आज मी स्वतःला समजून घेतोय. आणि कदाचित हीच खरी प्रेमाची सुरुवात असावी— जिथं अपेक्षा संपतात आणि आदर सुरू होतो.