आईचं थांबलेलं जग आणि मुलाचं धावणारं आयुष्य

आई माझी टक लावून वाट पाहात असते. प्रश्न पोटापाण्याचा म्हणून मी बाहेर असतो. आहे ती शेती — तुटपुंजं उत्पन्न; म्हणूनच मी गावाबाहेर असतो. मन मात्र अडकलेलं असतं गावात, पण पोट स्वस्थ बसू देत नाही. माझं पोट भरलं पाहिजे, तसंच माझ्या घरच्यांचंही. आणि उद्या माझी पाखरं भरारी घेतील — ही एकच आशा. म्हणून मी बाहेर असतो. आठवडा सरतो धावपळीत… एक दिवस येतो सुटीचा, आणि पावलं आपोआप वळतात गावाकडे. क्षणभराची भेट… परतताना पावलं जड होतात. पण शेवटी प्रश्न पोटापाण्याचाच — म्हणून ती जड पावलंही उचलावी लागतात. आणि त्या क्षणभराच्या भेटीसाठी, आई माझी पुन्हा टक लावून वाट पाहात असते.