मौनही कधी कधी सर्वात धारदार उत्तर असतं

काहींना वाटलं, मी लिहिणं थांबवलं म्हणजे मला अहंकार आलाय. माझ्या शब्दांचा गर्व आहे म्हणे! खरं तर हे गैरसमज फार जुने आहेत. एखादी व्यक्ती शांत झाली की समाज लगेच निष्कर्ष काढतो — “याला आता कुणाची गरज उरली नाही”, “याला स्वतःचाच मोठेपणा वाटतो”. पण बोलतानाही श्वास घ्यावा लागतो. थोडं थांबावं लागतं. तो थांबा म्हणजे बोलणं संपलं असं नसतं, तर पुन्हा अधिक ठामपणे बोलण्यासाठीची तयारी असते. मी थांबलेलो नाही. मी श्वास घेतोय. श्वास घेणं म्हणजे जिवंतपणाचं लक्षण आहे. तो श्वास विचारांना मुरू देतो, भावनांना स्थिर करतो आणि शब्दांना जबाबदारी शिकवतो. आज शब्द फार स्वस्त झालेत. कोणीही, कधीही, काहीही बोलतो. पण जिथं शब्दांची किंमत नसते, जिथं भावनांना मोल दिलं जात नाही, तिथं शब्दांची उधळण म्हणजे आत्मसन्मानाचीच हत्या ठरते. म्हणूनच कधी कधी मौन आवश्यक असतं. कारण मौन म्हणजे कमजोरी नाही. मौन म्हणजे आत्मभान. मौन म्हणजे स्वतःच्या शब्दांना योग्य जागा देणं. मी शांत आहे, कारण मला माहीत आहे — सर्व ठिकाणी बोलणं गरजेचं नसतं. काही ठिकाणी न बोलणं हेच सर्वात मोठं आणि धारदार उत्तर असतं.