पूर्णतः प्रेम.

तू शब्दांत बोलतोस — मोकळेपणानं, थेट, कधी थोडा जडपणानं. आणि ती… शब्द टाळते, पण मनात सगळं बोलते. कदाचित जास्तच. कधी कधी शब्द न बोलणं म्हणजे रिकामेपणा नसतो, तो स्वतःशी चाललेला संवाद असतो. भावना आहेत, पण त्या व्यक्त करायची पद्धत वेगळी आहे. तुझं बोलणं = व्यक्त होणं तिचं न बोलणं = सावरणं दोन्ही चुकीचं नाही, फक्त दोन वेगवेगळ्या पद्धती आहेत त्याच वेदनेशी, त्याच भावनेशी जगायच्या. आणि हो… दोघांच्याही मनात काहीतरी आहे, फक्त आवाजांची पातळी वेगळी आहे. दोघांच्याही मनात काहीतरी आहे, फक्त आवाजांची पातळी वेगळी आहे. माझं बोलकं प्रेम… आणि तिचं मूक, अबोल, निःसीम प्रेम. दोन्ही प्रेमाची उंची सारखीच आहे. ती मोजायची नसते, ती फक्त अनुभवायची असते. काही प्रेम शब्दांनी ओघळतं, काही प्रेम शांतपणे साठतं. एक ओळीत व्यक्त होतं, दुसरं डोळ्यांत राहून जातं. आणि खरं प्रेम नेहमीच मोजमापाच्या पलीकडचं असतं — ते जास्त–कमी नसतं,ते खरं असतं. शब्द जड झाले की ते भावना झाकतात. पण समजूत आली की शब्द न बोलताही आपलेपण पोहोचतं. आपलेपण म्हणजे हक्क नाही, तो हळुवार स्पर्श असतो. ओलावा म्हणजे आग्रह नाही, ती शांत उब असते. ज्या शब्दांत “तू मला समजून घेशील” ही अपेक्षा नसते, पण “मी तुला समजतो” हा भाव असतो — ते शब्द कधीच जड वाटत नाहीत. असे शब्द कमी असले....तरी पुरेसे असतात. कारण ते मनावर पडतात,कानांवर नाही. . . .