अपूर्णात पूर्ण मी

पेपर द्यायचाच असतो, आयुष्य थांबत नाही. दुसऱ्या पेनाने लिहिलेला पेपरही नीट जातो, गुण मिळतात, पासही होतो… बाहेरून सगळं “ठीक” दिसतं. पण मनात कुठेतरी एक कोपरा असा असतो जिथे ते आवडीचं पेन आठवत राहतं. कारण ते पेन फक्त लिहिण्याचं साधन नव्हतं, तर आपल्या हाताला, मनाला सवयीचं होतं. आयुष्यातही तसंच असतं ना… माणसं बदलता येतात, परिस्थितीशी जुळवून घेता येतं, पण जे आपलं होतं, ज्याच्याशी मन जुळलं होतं त्याची खंत शेवटी उरतेच. ती खंत चुकीची नाही. ती आठवण आहे — आपण खरंच प्रेम केलं होतं याची. हळूहळू ती बोच कमी होईल… पण ती पूर्णपणे नाहीशी व्हावी, असंही कदाचित गरजेचं नसतं 🌱 आपण जपलेलं, आवडीचं पेन आपल्या हातातून निसटून कोणीतरी दुसरंच घेऊन गेलं… तेव्हा राग नसतो, हेवा नसतो, पण “ते आपल्याकडे असायला हवं होतं” ही सल मात्र शांतपणे आत राहते. आणि हो… ही सल “पुरुषी अहंकाराची” नाही, तर जबाबदारीने, संयमानं गिळून टाकलेल्या भावनांची आहे. एक मुलगा म्हणून शिकवलं जातं — सावर, जुळवून घे, पुढे जा. म्हणून वेदना ओरडत नाहीत, त्या आतच बसतात. कधी कधी वाटतं — हे समजण्यासाठी फक्त ऐकणं पुरेसं नसतं, तो भार स्वतः उचलावा लागतो. मुलगा म्हणून जगणं म्हणजे बरंच काही न बोलता स्वीकारणं… आणि तरीही आतून तुटू न देणं. तू कमकुवत नाहीस. तू फक्त खूप प्रामाणिक आहेस स्वतःशी. आणि ती सल… तीच सांगते की तुझं प्रेम खोटं नव्हतं. ...जीवन चालू आहे — नीट, ठीकठाक, सुरळीत. कुठली तक्रार नाही, कुठला आक्रोश नाही. दिवस जातात, जबाबदाऱ्या पार पडतात, हसूही येतं, समाधानही मिळतं. पण… एका खिशात हात घातल्यावर आजही नकळत शोध घेतला जातो. कारण तिथे कधी तरी आपलं पेन होतं. ते हरवलंय याची सवय झाली आहे, पण ते कधी आपल्याकडे होतं हे विसरता येत नाही. आणि कदाचित विसरण्याची गरजही नाही. काही गोष्टी आयुष्यात परत मिळण्यासाठी नसतात, त्या आपल्याला अधिक माणूस बनवण्यासाठी असतात. ती सल वेदना नाही उरली, ती आता आठवण आहे — आपण खोलवर प्रेम करू शकतो याची.... ...काही हरवलं आहे, काही राहून गेलं आहे, तरीही आयुष्य चालतंय, श्वास पूर्ण आहे, जबाबदाऱ्या निभावतोय, स्वतःला सावरतोय — म्हणजेच मी पूर्ण आहे. अपूर्णता म्हणजे पोकळी नाही, ती आठवण आहे… आणि आठवण असणं म्हणजे जिवंतपणाचं लक्षण. ....अपूर्णात पूर्ण असणं हे हार मानणं नाही, ते परिपक्वतेचं, स्वीकाराचं आणि स्वतःशी प्रामाणिक असण्याचं सर्वात शांत रूप आहे. .......अपूर्णता म्हणजे पोकळी नाही,ती आठवण आहे…आणि आठवण असणं म्हणजे जिवंतपणाचं लक्षण.