🌿 “हरवलेले बालपण…”

हरवलेले बालपण…

न्हाणीतील हंड्यात तापलेल्या पाण्याची अंघोळ…
लाईफबॉयशिवाय दुसरा साबण जगात आहे, हेही माहीत नव्हतं.
कपड्यांवर OK–501 ची वडी घासताना येणारा तो खास वास…
सुगंधी साबणाचं औक्षण फक्त दिवाळीला मिळायचं.
शांपू वगैरे कुठून? निरम्यानं डोकं धुवायचं.
दिवाळीला शिवलेला एकच ड्रेस वर्षभर मिरवायचा.
थोरल्याची कपडं धाकट्याला—झिजेपर्यंत, रपेट होईपर्यंत.

चहा–चपाती, उप्पीट, पोहे… घराची गंधाळलेली न्याहरी.
चहाला जोडीदार एकच—पार्ले–जी.
गोल पंक्ती, पुढ्यात ताट,
आणि खर्डा–भाकरी–झुणका पंचपक्वानसारखा लागायचा.

गोट्या, विटीदांडू, लपाछपी…
कधी पत्ते तर कधी काचाकवड्या.
मुलींनी भातुकलीचे संसार मांडलेकी…
चिंचा, पेरू, आंब्याच्या झाडांची शोधमोहीम—
नाहीतर रंगीत जिभा करत गोळ्या चोखणं.
मणगटाची बैलगाडी, त्यालाच आपणच बैल बनून जुंपायचं.
शेंगाचं चिक्कीबाॅल दणकट असायचं.
तर पानं चेचून केलेली मेंहदी हातावर खुलायची.
बाभळीच्या शेंगांच्या जोडव्या खुळखुळत फिरायच्या.

घरातली एकटीच ब्लॅक-अँड-व्हाईट टीव्ही,
शनिवारी हिंदी, रविवारी मराठी सिनेमा.
रंगोली, चित्रहार, छायागीत—
तेच स्क्रीनवरचे हिरो, हिरोईन…
आणि रविवारच्या रामायण–महाभारतासाठी
जग थांबत असे.

शाळेला मात्र नियमित जायचंच.
वायरीच्या दप्तरात पुस्तके,
उरलेल्या पानांची बायडिंग केलेल्या वही—अगदी आपल्यातली.
डब्यातली घासातली घास शेअर करत
सगळ्यांचे डबे रिकामे व्हायचे.
बॉटल कुठे?
टाकीच्या नळाला तोंड लावूनच पाणी प्यायचं.

टेन्शन काही नव्हतं,
कारण “पास झालो” एवढ्यानंही आई–बाबा खुश व्हायचे.

पावसाळा आला की पोत्याची गुंची तयार,
चिखलात रुतलेली स्लिपर घेऊन
एकमेकांचे हात धरत मुख्य रस्त्यावर पोहोचायचं.
ना रिक्षा, ना स्कूल बस… तरी वेळेत घरचं दार ठोकायचो.

संध्याकाळी थकून–भागून घरी यायचं,
एकाच अंथरूणावर जवळजवळ सगळे झोपायचे.
वाकळंतल्या ऊबीत झोप कशी लागायची—स्वर्गीय!
दिवसभराची मस्ती मग स्वप्नातही चालूच असायची…

आणि पुन्हा सकाळ—
नवा उजाड, नवी खेळं, नवी मस्ती.
रात्रीचा काळोख मागे टाकून
जगण्यासाठी एक साधा, स्वच्छ, आनंदी दिवस.

हेच ते संस्मरणीय दिवस…
बालपण पुन्हा आठवलं.