आठवणींचं गाठोडं

 आठवणींचं गाठोडं

तुझी कविता ऐकून मलाही लिहावंसं वाटलं,
ना राहून मनात शब्दांचं वादळ दाटलं.

सांगण्यासारखं काय आहे माझ्या कवितेत?
म्हटलं — आठवून तरी पाहू, काय उरलं मनात!

गेलो मग भूतकाळाच्या त्या पायवाटेवर,
आठवणींचं गाठोडं उघडलं हलकेच हातावर.

सोडल्या सोडल्या, त्या आठवणी पळू लागल्या,
कोणी हसत, कोणी रडत, मनात उसळू लागल्या.

एक-एक पकडताना झाली दमछाक भारी,
त्यात माझी कविता सांगायचीच राहिली सारी.

मग ठरवलं — आता आठवणींवर नाही,
लिहीन काहीतरी वास्तवावर, मनात जसं आहे तसंच सही.

आणि वास्तव सांगतं —
तू आता माझी नाहीस,
याचं मनाला दुःख होतं...

पण दुसरीकडे तू आनंदी आहेस,
याचं थोडं मनालाही बरं वाटतं... 🌾

– गजानन